تحقیقات جدید نشان می دهد که محکم بستن در، داد زدن، و سکوت سنگین بین پدر و مادر، واقعاً می تواند از نظر هیجانی و احساسی به کودکان آسیب وارد کند.
محققان دریافته اند که کودکانی که در سنین مهدکودک هستند و والدینشان به کرات و با خشونت با یکدیگر دعوا می کنند، بیشتر احتمال دارد که وقتی بزرگ تر می شوند از نظر هیجانی احساس ناامنی داشته و با افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری در دبیرستان رنج ببرند

با این حال، محققان میگویند همه تعارض ها برای کودکان رنج آور نیست. اگر والدین از انتقاد ناملایم نسبت به یکدیگر یا رفتار خشن با هم خودداری کنند و به جای آن مشکلشان را به شکلی سازنده با هم مدیریت کنند، کودکان به خاطر این تعارض آزار زیادی نمی بینند.
محققان می گویند کلید حفظ سلامت و سازگاری کودکان این نیست که زندگی بی نقص و کاملی داشته باشید، بلکه راه آن کنترل هیجانات و حل تعارض ها به شیوه ای است که ثبات خانواده را تهدید نکند.
مشکلات همیشه اتفاق می افتند، اما اگر والدین مشکل را حل کنند و سعی کنند بر روی آن کار کنند، اگر راه حل ارائه کنند، اگر وقتی در وسط دعوا هستند هیجان مثبت نشان دهند، اگر به یکدیگر حرف های خوب بزنند یا مهربان باشند کودکان همه این چیزها را بسیار مثبت می بینند و نگرششان نسبت به دعوای والدین تغییر می کند.
در مطالعه ای که در نشریه Child Development (رشد کودک) منتشر شد، ۲۳۵ خانواده از سطح متوسط (با درامد متوسط) شرکت داشتند. هنگامی که کودکان در مهدکودک بودند از والدین درباره میزان تعارض های زن و شوهری شان پرسیده شد. همچنین از آن ها خواسته شد در مورد یک موضوع بحث برانگیز مانند مسائل مالی یا فرزند پروری بحث کنند درحالی که محققان بررسی می کردند که آن ها چقدر نسبت به هم رفتار نکوهش کننده و انتقادی دارند.
هفت سال بعد هنگامی که کودکان وارد دبیرستان شده بودند، مطالعات دنبال شد. در این مدت ۳۶ زوج جداشده یا طلاق گرفته بودند و دو نفر از پدرها درگذشته بودند. از کودکان و والدینشان دوباره در مورد مسائل رفتاری و هیجانی سؤالاتی پرسیده شد.
طبق یافته ها، کودکانی که والدینشان در هنگام کودکی آن ها اغلب دعوا می کردند کمتر از نظر هیجانی احساسی امنیت یا احساس مورد حمایت بودن داشتند. ناامنی هیجانی شامل مواردی بود همانند آشفته بودن کودکان، یا برون ریزی هیجانی مانند پرخاشگری یا زدن در حین تعارض، یا گزارش احساس رنج و نگرانی به خاطر دعوای والدین.
کودکانی که از نظر هیجانی کمتر احساس امنیت داشتند مشکلات روانی بیشتری داشتند، مانند علائم افسردگی و اضطراب و نیز مشکلات رفتاری.
مطالعات گذشته که به سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ میلادی بازمی گردد، نشان می دهد که تعارض در زندگی زناشویی می تواند بر کودکان تأثیر بگذارد. در این تحقیق تلاش شده است که مشخص شود چه جنبه هایی از تعارض ها بیشتر آسیب زا هستند.
دعوا با تأثیر بر حس امنیت احساسی درباره خانواده، بر کودکان تأثیر می گذارد. یک کودک، یک حس امنیت یا رفاه دارد، اگر آن را نداشته باشد از نظر هیجانی احساس آشفتگی و اضطراب می کند و مستعد پرخاشگری و رفتارهای خصمانه می شود. والدین با انواع استرسها مواجه می شوند و دعوا امری طبیعی است، اما باید به یاد داشته باشند که کودکشان دعوای آن ها را می بیند و می شنود.
تعارض بخشی از زندگی است. اگر همیشه با همسرتان موافق نیستید، مادامی که بتوانید به طور سازنده بر روی مشکلات کار کنید، اشکالی ندارد . بسیاری از مردم نمی دانند کودکان تا چه حد تحت تأثیر رابطه بین والدین قرار دارند و تنها رابطه والدین با کودک مهم نیست. احساسات کودک درباره خود و خانواده، با نحوه رابطه والدین با یکدیگر و نیز با کودک مرتبط است.
درحالی که این مطالعه، ارتباط بین تعارض بین والدین و احساس ناامنی در کودک را نشان داده است اما ثابت نمی کند این رابطه علت و معلولی است.
یکی از متخصصین رفتاری کودک دراین باره می گوید که جای تعجب نیست که تعارض بین والدین، برای سلامت هیجانی کودکان خوب نباشد.
اگر چه محققان در این مطالعه این امر را در نظر نگرفته اند که کودکانی که مسائل روانی یا رفتاری دارند نیز ممکن است به ازدواج آسیب بزنند . به علاوه ۳۶ نفر از زوج ها در طول این مطالعه بلندمدت طلاق گرفتند. محققان در این مطالعه تأثیر آن بر کودکان را در نظر نگرفته اند. طلاق به معنی تغییر در ساختار خانواده همراه با تغییر مکان و نیز کاهش درامد خانواده است که می تواند برای کودکان بسیار شکننده باشد.
اگر چه تعجبی ندارد که استرس در زندگی متأهلی، با مشکلات رفتاری و هیجانی بعدی در کودکان در سنین نوجوانی همراه باشد، در این مطالعه کنترل کافی بر احتمال تأثیر فاکتورهای دیگری که ممکن است نقش داشته باشند، نبوده است.

1 به جای «تو و شما» جملات خود را با من شروع کنید. وقتی از فاعل من استفاده می کنید، مسوولیت احساس تان را می پذیرید و احتمال اینکه همسرتان به حرف شما اهـمـیت بدهد، بیشـتر می شود و بنابراین بهتر است بگویید: «من عصبانی هستم»، «من به شما افتخار می کنم.»
۲ از کلمات «همیشه و هرگز» استفاده نکنید. زیرا کلمات هرگز و همیشه بیش از اندازه قدرتمند هسـتند و طرف مقابل شما را خشمـگین می کند. مثلا می گویید «تو هـمـیشه دیـر می آیی.» «هیچ وقت دست به سیاه و سفید نمی زنی.»
۳ صحبت همسرتان را قطع نکنید. زمانی که صحبتش را قطع می کنید، او را عصبانی می کنید و به او این احساس را می دهید که کسی به حرف شما گوش نمی کند و برای آن ارزشی قایل نیست.
۴ از ذهن خوانی پرهیز کنید. این مساله هنگامی است که شما راجع به افکار و احساسات سایرین فرضیه ای منفی می سازید. به عبارت دیگر شما برداشت های خود را به دیگران نسـبت می دهید،
تصور می کنید مردم این گونه فکر می کنند عباراتی از قبیل: «تو می خواستی مرا اذیت کنی»، «تو دوستان مرا نمی پسندی» «تو می خواستی کاری بکنی که من احساس گناه بکنم.»
۵ رنجش های قدیمی را از نو زنده نکنید. مسایلی که قبلا شما را رنجانده است و به اندازه کافی در مورد آن مشاجره داشته اید را مجددا مطرح نکنید.
۶ از برچسب زدن و ناسزا گفتن خود داری کنید، مثلا از کلمات خودخواه، بی ملاحظه و بدجنس خودداری کنید.
۷ همسرتان را با دیگران مقایسه نکنید. اگر می خواهید مقایسه ای در کار باشد او را با خودش مقایسه کنید.
۸ در مواقعی که میهمان دارید با همسرتان جنگ و جدال نکنید. حرمت همسرتان را نگه دارید و در حفظ شخصیتش بکوشید.
۹ از طرح سوال هایی که با «چرا» شروع می شوند، اجـتناب کنید. سوال هـایی که با چـرا شـروع می شوند، می توانند اثر مبارزه جویانه و سرزنش آمیز داشته باشند. مثلا چرا آن کار را کردی؟
یا چرا این طوری فکر می کنی؟ طرح این گونه سوال ها افراد را در حالت دفاعی قرار می دهد و در آنها مقاومت ایجاد می کند.
۱۰ با طعنه و کنایه صحبت نکنید. با گوشه و کنایه صحبت کردن آفت زندگی و باعث تیرگی زندگی می شود.